Eind december 2008 laaide het conflict in de Gazastrook fel op. Handicap International stuurde toen een team om noodhulp te bieden aan de meest kwetsbare mensen. Een jaar later blijft de situatie zorgwekkend, zeker voor mensen met een handicap. Toch slaagt de organisatie er in om nieuwe projecten te ontwikkelen. Samah Abu Lamzy werkt voor Handicap International in de Gazastrook. Ze getuigt.

Handicap International heeft urgentiekits in Gaza kunnen afleveren. Deze worden sinds afgelopen dinsdag door mobiele teams uitgedeeld. Met de urgentiekits die de organisatie ter beschikking stelt en die sinds 28 januari worden verdeeld, voert Handicap International haar acties in de Gazastrook op. Een team vrijwilligers was in Jeruzalem belast met de voorbereiding en verpakking van een eerste reeks van 500 urgentiekits die maandag op het einde van de dag in de Gazastrook werden geleverd. Deze kits zijn vooral waardevol voor de families die tijdens de confrontatie alles verloren hebben, of wiens huizen werden vernield.

Handicap International organiseert sinds 20 januari revalidatieacties in de Gazastrook. Ze rekenen daarvoor op de lokale deskundigen en op haar team ter plaatse. "We moesten dringend revalidatieacties opstarten", aldus Aleema Shivji, die het team van Handicap International moest gaan versterken in Jeruzalem. "De gewonden moeten onmiddellijk verzorgd worden, om blijvende handicaps te vermijden."

Cristopher Clark, verantwoordelijk voor het coördinatiecentrum voor actie tegen landmijnen in Zuid-Libanon (UNMACC) en zijn 990 ontmijners, waarover hij leiding geeft, zijn laureaten voor de Nansen prijs 2008. Dit werd op 15 september bekend gemaakt door de Hoge Commissaris voor Vluchtelingen van de Verenigde Naties. Onder de laureaten telt men drie ploegen van Handicap International die sinds december 2006 actief zijn in Zuid-Libanon met het neutraliseren van niet-ontplofte clusterbommen als gevolg van de het conflict tussen Israel en Libanon.

Van 12 juli tot 14 augustus 2006 gooide het Israëlische leger ongeveer vier miljoen clusterbommen op Zuid-Libanon, de meeste tijdens de laatste dagen van het conflict. Handicap International is in de regio nog altijd actief aan het ontmijnen, want de bevolking heeft vaak geen toegang tot de landbouwgrond. Op internationaal vlak bracht het conflict een proces op gang dat begin december moet leiden tot de ondertekening van het verdrag voor een verbod op clustermunitie. De waarde van het verdrag zal echter afhangen van het aantal ondertekenaars en van de manier waarop het concreet wordt uitgevoerd.

De boeken van Khaled Hosseini staan al lang op nummer een. “De Vliegeraar” is nu ook verfilmd en zijn tweede boek “Duizend schitterende zonnen” is een aangrijpend verhaal over twee vrouwen en een landmijnslachtoffer in Afghanistan. De auteur schrijft niet enkel over zijn geboorteland, hij zet zich er ook actief voor in. Hij werkte voor de VN in de vluchtelingenkampen van Pakistan, waar de Belgische sectie van Handicap International in 1985 begon met hulpverlening.

Een jaar geleden, op 12 juli 2006, was het in Libanon opnieuw oorlog. Een maand lang was het land in de ban van zware bombardementen en gevechten tussen het Israëlische leger en de Hezbollah. Dit 34 dagen durende conflict kostte aan meer dan 1.200 Libanezen, voor het merendeel burgers, het leven. In het zuiden van het land keerde de bevolking onmiddellijk na het staakt-het-vuren terug naar hun woongebieden. Woongebieden boordevol clustermunitie.

Handicap International werkt al sinds 1992 in Libanon. Daardoor kon de organisatie samen met haar Libanese partners snel ingrijpen toen het conflict half juli uitbarstte. De meer dan één miljoen niet-ontplofte clusterbommen vormen een enorm gevaar. Daarom startte Handicap International op 18 december met het schoonmaken van de getroffen gebieden.

De aanwezigheid van Handicap International in deze regio begint in 1991 in Iraaks Koerdistan. In lijn met onze werkfilosofie beogen wij steeds zelfstandig bestuur van onze projecten.

Zodra de vijandelijkheden in Libanon op 14 augustus werden gestaakt, keerden de honderdduizenden vluchtelingen terug van het noorden van het land naar het zuiden. Van de ene op de andere dag stroomden de opvangcentra leeg en moesten de hulpvoorzieningen compleet gereorganiseerd worden.